یکی از مسائل جالبی که همیشه در مورد تحلیلگرها، مخصوصا تحلیلگرهای سیاسی، باید به آن توجه داشت این است که بعضی از تحلیل گرها معمولا موضوع مورد تحلیل را بیش از اندازه اغراق آمیز معرفی می کنند! که شاید هدفشان از این اغراق جلب توجه بیشتر به موضوع است.

نکته بعدی اینکه خیلی مواقع تحلیل گرها وقتی به یک نظری رسیدند، خیلی سخت نظرشان را تغییر می دهند! البته صرفنظر از اینکه با بینش درست و یا غلط به آن نظر رسیده باشند!

به نظر من موضوع مهمی که در ارتباط با تحلیل های سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی (و به هرحال هر گونه تحلیلی که آینده رفتارهای انسانی را پیش بینی می کند) باید مورد نظر قرار داد اینکه ممکن است این تحلیل ها به دو دلیل مهم کاملا غلط از آب دربیاید:

اول: اصولا انسان با تغییر شرایط خودش را وفق می هد و مهم تر آنکه در مسیری که طی می کند همیشه هزاران اتفاق ناخواسته و پیش بینی نشده بوجود می آید و همین اتفاقات ناخواسته خود باعث تغییر مسیر حرکت و پیش بینی می شود.

حتی در موضوعات دو جانبه از شرایطی که احتمالا طرف مقابل ایجاد خواهد کرد مسیرهای بعدی مشخص می شود و بنابر این در نهایت ممکن است تحلیل ها کاملا غلط از آب در بیاید! (هر چند تحلیل گرهای باهوش ممکن است قبلا پیش بینی های لازم را کرده باشند.)

دوم: تحلیل گر تعمدا تحلیلی غلط ارائه می دهد و روی تحلیل خود هم مانور تبلیغاتی زیادی انجام می دهد تا از این راه اهداف خاصی را که مورد نظر اوست تامین کند و شاید از عکس العملهای احتمالی طرف مقابل فیدبک های لازم و مورد نیاز را کسب کرده و تحلیل واقعی خود را به دست اورده و حرکنهای لازم را انجام دهد.

البته این مطالب دلیل بر این نیست که به تحلیل های آنها باید بی توجه بود بلکه منظور این است که با دید و افق بازتری باید به تحلیل ها نگریست.